Stel je voor dat je al zolang met een groep mensen samenwerkt dat je ze door en door kent, misschien té goed? Zó goed dat je elkaars ongemakken kent, en ze weet te omzeilen? Een team van zeven mannen, al bijna dertig jaar samen. Verantwoordelijk voor een machinepark en een productieproces, dat miljoenen per dag kosten als ze stilvallen. En zij “de bewakers van dat hart van staal” liepen zelf vast.
Hun pijn lag niet zichtbaar op tafel. Die zat diep: niet nagekomen afspraken, jaloezie, oud zeer dat zich had vastgezet in stiltes. Ze werkten, ze leverden, maar ze deden dit niet meer samen als team. Alsof ze vast zaten in een liefdeloos huwelijk dat te pijnlijk was om te houden, maar toch nog te vertrouwd om te verlaten.
We mochten met ze werken. Twee dagen op een mooi Landgoed. Geen powerpoints, geen theorie; alleen zij en wij.
Op de eerste dag hielden ze elkaar spiegels voor. Confronterend en eerlijk. Pijnlijk soms. Wie ben jij, dat ik me zo aan je erger? Ik heb er last van dat….Wat roept jouw gedrag in mij op? Gaandeweg kwam er inzicht en lucht. Ruimte om te ademen, om te voelen wat er eigenlijk onder lag.
De tweede dag gebeurde het onverwachte. Er kwam stilte. Eén van hen doorbrak die met woorden die niet geoefend waren, maar echt: “Ik had geen idee hoeveel impact mijn opvattingen al die jaren hebben gehad.” Eén zin. En toen vloeide er iets los. Ze gingen van verwijten naar verantwoordelijkheid. Van “jij doet” naar “ik voel”.
Aan het eind van die vijf dagdelen was er ruimte ontstaan en stonden daar geen vijftigers meer die elkaar verdragen uit noodzaak, maar mannen die weer wisten wat ze aan elkaar hebben en op elkaar kunnen bouwen. Ze gingen opgewekt naar huis met rechte ruggen en optimisme. Niet omdat alles nu opgelost was, maar omdat er iets hersteld was wat lang verborgen had gelegen: respect, waardering…….
Zoals één van hen zei: “We hoeven het niet altijd eens te zijn. Als we elkaar maar weer begrijpen.”
Onze rol in dit proces was niet die van experts met een kant-en-klaar antwoord. We brachten geen voorgekookte oplossing mee. We gaven de ruimte waarin zij hun eigen oplossing konden vinden.
Door systemisch te werken hielpen we elk van hen te zien wat hun eigen aandeel was in de situatie. Niet als oordeel, maar als spiegel.
Wat we meebrachten was de bereidheid om door te vragen waar anderen ophielden. Om te blijven zitten bij wat ongemakkelijk was. Om samen te kijken wat er werkelijk speelde, op de plek van de waarheid,……totdat er iets bewoog.
Dat is ons werk. Dat is wat ertoe doet.
Meer weten? Kijk op https://wendyenkloezen.nl/inspiratie/
