“Wanneer je de onderliggende dynamiek erkent, verandert gedrag vanzelf.” Stel je voor dat je elke dag werkt met mensen die niet voor zichzelf kunnen spreken. Mensen met een beperking, die jou nodig hebben als hun stem, hun veiligheid, hun houvast. Dat is mooi werk. Zwaar soms, maar zinvol. Maar wat gebeurt er als de onderlinge verhoudingen in zo'n team langzaam scheef-groeien? Als er iets sluipt door de gangen, iets wat je niet meteen kunt benoemen, maar wat je wel elke dag voelt? Een opmerking die verkeerd valt. Een gevoel dat je niet welkom bent in je eigen team. Dat is geen conflict. Dat is een onderstroom. En één die vreet; langzaam, onzichtbaar, maar wel voelbaar. Op deze zorglocatie heeft die onderstroom jaren zijn werk [...]

"Wanneer iets vastloopt, begint beweging met helder zien wat er speelt." Stel je voor. Je zit in een vergadering met zes vrouwen. Professionele vrouwen die elke dag zorgen dat kwetsbare mensen bij de juiste hulp terechtkomen. Ze weten wat verantwoordelijkheid is. Ze dragen het elke dag. De sfeer is goed. Er wordt gelachen. Er worden meningen gedeeld. Het lijkt een gewoon teamoverleg. Tot het misgaat….. De teamleider maakt een opmerking. Eén zin. Stekelig, scherp, en gericht op één persoon aan tafel. Daar gebeurt het, ik zie die persoon verschieten. Ze wordt bleek. Ze deinst naar achteren. En dan... slikt ze het in. Niemand reageert en we gaan gewoon door met de agenda. Alsof er niets is gebeurd. Ken jij dat gevoel? Dat moment waarop [...]

Ken je dat gevoel dat je in een situatie zit waar je eigenlijk nooit voor hebt gekozen? Hij was midden 20 toen zijn vader stierf. Geen tijd om te rouwen. Geen tijd om na te denken. Het bedrijf stond te wachten. En hij stapte in — niet omdat hij het wilde, maar omdat er niemand anders was. Twintig jaar later stond hij aan het hoofd van een financieel kantoor met meer dan 200 medewerkers. Groot. Succesvol. En hij was boos. Niet zelden, maar vaak. Op mensen die niet deden wat hij zei. Op afdelingen die zijn opdrachten lieten versloffen. Op een organisatie die hem niet begreep. Zijn eigen woorden: "Ze zijn zo glad, ze glippen me telkens weg." Zijn zus werkte er ook. Zachter. [...]

Stel je voor dat je al zolang met een groep mensen samenwerkt dat je ze door en door kent, misschien té goed? Zó goed dat je elkaars ongemakken kent, en ze weet te omzeilen? Een team van zeven mannen, al bijna dertig jaar samen. Verantwoordelijk voor een machinepark en een productieproces, dat miljoenen per dag kosten als ze stilvallen. En zij “de bewakers van dat hart van staal” liepen zelf vast. Hun pijn lag niet zichtbaar op tafel. Die zat diep: niet nagekomen afspraken, jaloezie, oud zeer dat zich had vastgezet in stiltes. Ze werkten, ze leverden, maar ze deden dit niet meer samen als team. Alsof ze vast zaten in een liefdeloos huwelijk dat te pijnlijk was om te houden, maar toch nog [...]